Grün ist die Hoffnung
sonja
lingvinistka
Адзінае, што засталося ў галаве ад паездкі ў Менск на мінулым тыдні (можа, таму, што нагода была невясёлая) - гэта жудасныя жоўтыя скрыні для плястыка пасярэдзіне кожнага двара. Адмыслова празрыстыя, каб, прачнуўшыся сонечным ранкам і глянуўшы ў вакенца, можна было ўбачыць, чым цэлы тыдзень харчаваліся твае суседзі па шэрай дзевяціпавярхоўцы. Страшна нават падумаць, што будзе, калі і ў нас пачнуць асобна зьбіраць белае, зялёнае і карычневае шкло, бляшанкі, паперу, ужытае адзеньне і абутак і ставіць адпаведныя скрыні якраз на ходніках, там, дзе цяпер стаяць прыпаркаваныя машыны. Так глядзіш - і на пляцоўкі для ветэранаў, дзе звонка сьпяваюць піянеркі зь белымі стужкамі, месца не застанецца.

Дарэчы, вось такія лямпы я бачыла на выставе "Upcycling":



У прынцыпе, любая беларуская гаспадыня, якая перажыла перабудову, - гэта патэнцыйная каралева апсайклінга, то бок рацыянальнага і адначасова эстэтычнага выкарыстаньня непатрэбных рэчаў. Не зьдзіўлюся, калі ў маёй бабулі захаваўся самы старажытны цэляфанавы пакет з-пад малака, у якім яна сеяла памідоры, хавала ад інфляцыі грошы, праз дзірку рабіла крэмавыя ружы на маім торце на дзень народзінаў, у які яна клала мой школьны бутэрброд.

?

Log in